Waarom je blijft hangen in ‘de verkeerde’ baan?

Meer én meer mensen op de arbeidsmarkt – en bovenal kenniswerkers – zullen zichzelf dienen te leiden. Zij zullen zich dienen te plaatsen (op de arbeidsmarkt) waar zij de grootste toegevoegde waarde hebben; zij zullen zichzelf dienen aan te leren hoe zichzelf te ontwikkelen. Hoe jong en actief te blijven tijdens een loopbaan van meer dan 50 jaar. Zij zullen dienen te leren wanneer en hoe te veranderen datgene wat zij doen[1]’’ Peter F. Drucker

Een (aanzienlijk) deel van de Nederlandse professional blijft (te) lang werken op een ‘verkeerde plek’.  Denk aan de huidige massa reorganisaties en dat Effectory heeft gemeten dat 34% van de bevolking bevlogen is.

Het doet me denken aan de analogie van een kreeft koken. Deze wordt levend gekookt in water en komt in actie wanneer de hitte onverdraagzaam wordt. Voor de kreeft is dan het moment aangebroken. Wanneer de pijn zo groot is om in actie te komen – en weer de eigen loopbaankoers te volgen. Het voorbeeld is wat radicaal maar geeft vaak aan dat er meer uit eigen ambitie gehandeld kan worden. En, zelf loopbaankoers bepaald kan worden.

 

Waarom kiezen mensen niet voor hun eigen loopbaankoers?

 

Zekerheid

Het inkomen en de oude vertrouwde omgeving hebben een aantrekkingskracht. Iemand weet wat hij verdient, is vertrouwd met collega’s, werkwijzen en de cultuur. Het is ‘gemakkelijk’ om elke dag naar de vertrouwde omgeving te gaan. Dit achterlaten wordt gezien als een risico. Je weet wat je hebt maar niet wat je ervoor terugkrijgt. Onbewust wordt gedacht dat verandering gelijk staat aan verslechtering.

Verdoving in hedonisme

Als de voldoening uit een baan afneemt wordt er onvoldoende aanspraak gemaakt op onze creativiteit. Het werk wordt mechanisch. ‘The thrill is gone’. De zoektocht naar vervulling wordt dan gezocht in afleiding buiten het werk: uiteten gaan, reizen plannen en leuke workshops volgen. De voldoening wordt gehaald buiten werk.

Gouden handboeien

Gouden handboeien is een salaris en voorwaarden die moeilijk bij een andere werkgevers te verdienen zijn. Dikwijls heeft iemand zijn levensstijl daarop aangepast en mogelijk een gezin te onderhouden. Er spelen dan 2 factoren een rol: mentale handicap: iemand wil niet genoegen nemen met minder salaris. Er zijn ook praktische belemmeringen: als hypotheek en de levensstijl van een gezin afgestemd is op salaris zal de verandering voor iedereen een periode van ‘zuiniger’ aandoen betekenen. Het doet me denken aan een beurshandelaar die een paar ton per jaar verdiende en na 12 jaar uiteindelijk toch de knoop doorhakte om zijn villa in de goudkust te verkopen en verhuisde naar een gewoon huis. Dit om toch zijn droom te realiseren: een agentuur voor fabrikanten uit Azië.

Opgeslokt door de drijfveren van het ego

Ieder mens heeft een (onbewust) emotioneel patroon. Dit gevoel zorgt ervoor dat we iets nastreven wat onbewust belangrijk is. Een voorbeeld is een enneagram type 3 die in zijn/haar streven blijft vasthouden aan een succesvol imago – een volgende baankeuze dient daarbij aan te sluiten. Imago en de buitenwereld zijn leidend.

Gebrek aan perspectief

Iemand van Generatie Z (achter in de 20) vertelde laatst dat zijn generatie was opgegroeid met het volgen van je passie. Na het afstuderen was het volgen van passie het devies. Terwijl er legio mensen zijn opgebrand van het volgen van een passie. Maar, ook legio mensen waar alle fut uit is doordat ze rationeel gehandeld hebben.

Het kost (veel) energie om vanuit een helder perspectief een keuze te maken. Wat leidt tot succes en voldoening? Hoe belangrijk is geld, status, woonwerkafstand, zingeving? Hoe vertaal je al deze criteria naar een loopbaan?

We kunnen deze discussie voeren doordat we in een luxepositie zitten. In Afrika gaat voor een groot gedeelte van de bevolking over overleven. In Nederland gaat het over voldoening en zelfontplooiing.

 

 

[1] Peter F. Drucker, Managing oneself